Poznaj Historię Maxa: 

Max przyjechał do Polski z kolegami z domu dziecka z Ukrainy. Wszystko działo się tak nagle. Wojna, potem ewakuacja. A w Polsce – nowy, mały domu dziecka: nowe ściany, nowi ludzie, nowe zasady. Trochę strasznie, trochę dziwnie, ale dawał radę. Kiedy skończył 18 lat postanowił spróbować samodzielności. Nie takiej idealnej jak w filmach, ale prawdziwej: ze strachem, radością, błędami — lecz własnej. Tak trafił do mieszkania treningowego. A razem z walizką przyjechały jego obawy: — A co, jeśli sobie nie poradzę? — A jeśli wszystko pójdzie nie tak? — A może lepiej zostać tam, gdzie jest bezpiecznie? Na szczęście obok byli asystenci. Ludzie, którzy stali się Jego starszymi znajomymi, doradcami i tymi, którzy nie mówią „przesadzasz”. Wspierali go przy przeprowadzce, pomagali w papierach, chodzili z nim na badania, kiedy stresował się, że pomyli gabinet. Gdy przyszedł czas szukania pracy, asystenci pomogli mu przygotować dobre CV i przećwiczyć rozmowy kwalifikacyjne. Max denerwował się, mówił za szybko, gubił słowa — jak każdy. Ale uczył się: oddychać, mówić pewniej i wierzyć w siebie choć trochę bardziej niż wczoraj. Z każdym dniem Max budował w sobie wewnętrzne oparcie. Siłę. Odwagę. Poczucie, że „dam radę”. Nie zawsze było łatwo, ale było możliwe. I pewnego dnia Max urósł na tyle, że wynajął własne mieszkanie. To był nowy poziom: z dorosłymi decyzjami, trochę przypaloną pierwszą pizzą i wolnością, która pachniała przyszłością. A w jego życiu pojawiła się też miłość. Taka, która ociepla dzień i dodaje odwagi. Nowe wyzwania? Tak. Nowe marzenia? Też tak. Max był gotowy. Bo kiedy nie jesteś sam, kiedy masz ludzi, którzy w ciebie wierzą — zaczynasz wierzyć w siebie naprawdę. I właśnie tak zaczyna się dorosłe życie, które budujesz krok po kroku. Bez supermocy, bez perfekcyjności — ale z własną, prawdziwą siłą.